به نام اوهرکجا هستی باش، من به تو نزدیکم گر تو امروز به سان دل آن لولی بی تاب و ملول، پا به دنیای مه و ابر و فلک، دل در آغوش دل نور و ملک بگذاری، من خدایت گردم ، و تو تنها با من به سرا تپه ی معراج شقایق بروی اندوه نبینم که تو را زار کند !!!!!!!! دل دلدار تو بیمار کند !!!!!!!من تنها و غریب، از تو به میدانم درد، درد است چه در سایه ی بید، چه در عرش افق تو خدارا دریابورنه این درد که از هر طرفش میخوانی، دل بی تاب دگر تاب نمی آردتو خدا را دریابدرد درمان گردد ..... پنجره، فکر، هوا ،عشق ،زمین، تا ابدیت جاری استتو خدا را دریاب .....

چندوقت پیش، چند نفس پای حرفهایش نشستم با هر کلامش، حادثه میآفرید، اما قلبش میبارید و نمناک بود. هرچند، دوستانی پیدا کرده بود، زلال و نگاهی به وسعت یک برگ. اما دلش نمیخواست بهزیستی خانهی آخرش باشد، بزرگ شدهی بهزیستی بود. از قدیمیهای آنجا. به خانه که برگشتم، پُر بودم از خالی. سازِ دلم، دیگر کوک نبود. مهتاب که بالاتر آمد، لرزش صدایش در سَرم موج زد. گویی با آسمان، همدست بود. هوا ابر شد، مهتاب رفت و آنوقت سکوتش، آه شد روی کاغذهای سفید دفترم. گوش کن: همچون دانههای گندمی که هر چه بخشکند، باز سبز خواهند شد، دوباره سبز خواهم شد. اما نمیدانم کی! ه

فلک داغدار بود و خورشید رنگxad پریده، باد دیگر نای وزیدن نداشت، اشک ابرها خشک شدهxad بود و ماه گوشهxad ای کز کرده بود. عجیب است... ابر و باد و مه و خورشید و فلک انگار میxadدانستند که لحظه، لحظهxad ی وداع است، اما حسین، برای لحظهxad ی دیدار، مهیا شد. حسین، شهید خدا شد و قربانی جهل و زشتی. و اکنون، عاشورای حسینی، در تاریخ، به شهادت رسیدهxad است. در مراسمxad هایمان، به یاد لب تشنهxad ی حسین، اسفند دود میxadکنیم و با غروب خورشید عاشورا، حال دل ما هم غروب میxadکند، میxadرود تا سال بعد.... افسوس که به جای افکارش، زخمxadهای تنش را دیدیم و بزرگترین دردش را، بیxad آبی نامیدیم. امروز، حسین

آنچه از زمستان به ياد دارم, تنها ظرفى از برف هاى گلى ست و يک قطار, که مقصدش معلوم نبود....

در مه جا ماندم و دست تکان دادم براى مسافرى که فقط بليت رفتن داشت

, و بعد, پشت سرش برف آب شده ريختم که شايد به سلامت برگردد

...الان که فکر ميکنم يادم ميايد که لابلاى برف ها سنگ ريزه بوده و او ديگر نمى آيد .......

از رشته ی زلف یار تا یک جنون بی قانون

از گام های گرم تا روح پاک دیار خوبان

تو را ای دوست...ای یگانه ترین یار

تو را به خانه ی دوست می سپارم

اینجا:

خیابان بهار..کوچه ی اردیبهشت...پلاک 15

اینجا تویی و یک آغوش خاطره ی خوش

مبلادت فرخنده مادرم ....